سحر و جادوگرى از منظر قرآن كريم و حقوق كيفري ايران

جادوگرى قدمتي ديرينه و عمرى به درازاى عمر بشر دارد. انسان با كشف رموز سحر و جادوگرى پاى در اين عرصه گذاشت و اگرچه در آغاز راه به دنبال درمان بيمارى و كسب قدرتهاى ماورايى و برگزارى آيين هاى مذهبى بود ولى كم كم به سراغ جنبه هاى ديگرى از اين اعمال رفت كه آنها را به كلى از مناسبات معمول خارج ساخته بود و به همين دليل در هر دوره اي به نوعي با آن برخورد مي شد. قرآن كريم در آيات متعددي به موارد خارق عادت مانند: معجزات پيامبران، كرامات اوليا، استجابت دعا، چشم‌ زخم، اثر حسادت، سحر و... اشاره نموده ؛ و حقوق كيفرى ايران كه مبتني بر شرع مي باشد نيز سحر و جادوگرى را جرم قلمداد ننموده ؛ اما برخى معتقدند كه قانونگذار با جرم انگاري اعمالي چون كلاشى و ...به نوعي مفهوم رمالى و جادوگرى را مد نظر داشته است. در اين مقاله، پس از مفهوم شناسى جادو به خاستگاه جادوگرى در ايران پرداخته سپس رويكردي به سحر و جادوگري در حقوق كيفري و قرآن دارد.