بررسي نقوش تزييني امام‌زاده‌هاي شهرستان دماوند استان تهران به عنوان مؤلفه ارزشمند براي طراحي نشانه مراكز اين شهرستان

از ميان هنرهاي سنتي، معماري اسلامي و تزيينات وابسته به آن، همواره بستري مناسب براي حضور عناصر تجسمي مختلف، بالاخص آرايه‌هاي تزييني بوده است. بناهاي مذهبي امام‌زاده‌ها مملو از نقوش تزييني پرباري است، كه به سبب برخورداري از توانمندي‌هاي بالقوه تصويري، مي‌تواند كاربري امروزين يافته؛ در شاخه‌هايي از هنر معاصر گرافيك، همچون طراحي نشانه مورد استفاده قرار گيرد. روش انجام تحقيق بر مبناي ماهيت توصيفي تحليلي بوده است و شيوه گردآوري اطلاعات به صورت تركيبي (كتابخانه‌اي و ميداني) مورد استفاده قرار گرفته است. جامعه آماري اين پژوهش ، 39 امام‌زاده حوزه عملكرد اداره اوقاف و امور خيريه شهرستان دماوند استان تهران است. روش نمونه‌گيري به شكل غيرتصادفي (انتخابي) است. ويژگي‌هاي بصري و مفهومي 8 نقش ذكر شده است و تعداد نمونه 18نشانه از نقوش امام‌زادگان اين شهرستان طراحي شده است و روش تجزيه و تحليل اطلاعات كيفي است كه 4 نقش مورد تحليل نمادگرايانه قرار گرفته است. در اين پژوهش سعي شده است نقوش تزييني امام‌زادهاي شهرستان دماوند، به عنوان يكي از هزاران بناي بي‌نظير معماري دوره‌ي اسلامي، با ديدي هنري مورد بررسي قرار گيرد تا بتوان به ويژگي‌هاي گرافيكي و ارزش‌هاي بصري اين نقوش دست يافت و در نهايت با بهره‌گيري صحيح با توجه به مفاهيم نمادين آن از اين نقوش در آثار گرافيكي و به خصوص طراحي نشانه‌ها، هويت‌ها و ارزش‌هاي نهفته‌ي هنر اصيل ايراني را هرچند اندك به آثار امروزي ايران باز گرداند.