تحليل نشانه شناسي سي و سه پل اصفهان از ديدگاه يل مزلف

نشانه شناسي مطالعه نشانه ها و نماد ها است . در علم نشانه شناسي مشخص مي شود كه نشانه ها از چه تشكيل شده­اند. نشانه امري عيني و ملموس است و جايگزين پديده اي مي شود كه غايب است . پژوهش هاي نشانه شناختي مربوط به امروز نيست بلكه پيشينه آن به دوران باستان بر مي گردد از جمله كساني كه پيش از آغاز نشانه‌شناسي به‌عنوان يك رشته علمي و يك حوزه مستقل انديشه بشري، آرايي را مطرح كرده‌اند، مي‌توان از افلاطون، ارسطو، فيلسوفان رواقي، قديس آگوستين، و جان لاك نام برد. براي نخستين بار جان لاك اصطلاح «نشانه‌شناخت» را در سال ۱۶۹۰ در نوشتار خود با نام رساله‌اي در زمينه قدرت درك انسان به كار برد. اما، با وجودِ تاريخ غني تفكرات نشانه‌شناختي، نشانه‌شناسي معاصر عمدتاً  بر اساس انديشه‌هاي دو متفكر يعني فردينان دوسوسور زبان‌شناس سوئيسي، و چارلز سندرس پيرس فيلسوف و منطقي امريكايي، استوار شده است . اين پژوهش به بررسي تحليل نشانه شناسي سي و سه پل اصفهان از ديدگاه يل مزلف بر اساس روش تحليلي - توصيفي پرداخته است.