تأثير محروميت از خواب بر كنترل پاسچر: نقش اطلاعات بينايي و حسي پيكري

خواب براي عملكرد بهينه بدن بسيار ضروري مي¬باشد. متأسفانه محروميت از خواب تبديل به امري رايج خصوصاٌ در بين دانشجويان شده است (آلدابل و باهمام، 2011). اگرچه اثرات محروميت از خواب روي مغز قرن¬¬ها مورد مطالعه قرار گرفته اما كاهش تعادل حاصل از آن هنوز به¬خوبي مستند نشده است (ناكانو و همكاران، 2001). رشد از جنبه¬هاي مختلفي مورد مطالعه قرار گرفته است كه يكي از آن¬ها كنترل پاسچر مي¬باشد (چيبا و همكاران، 2016). بر اساس نظريه سيستم¬ها توانايي كنترل وضعيت بدن در فضا حاصل تعامل پيچيده بين سيستم¬هاي مختلف بدن است ( آلدابل و باهمام، 2011). در گذشته محققان اعتقاد نداشتند كه كنترل پاسچر يك فرآيند خودكار عصبي تحت تأثير فعاليت شناختي است. با اين حال مطالعات نشان داده¬اند كه خاستگاه كنترل پاسچر به¬ويژه زماني كه سيستم¬هاي حسي از جمله بينايي و حسي- پيكري اثر¬گذار باشند، تحت تأثير عملكرد شناختي است كه به وسيله¬ يك شبكه يكپارچه ادغام كننده استادانه كنترل مي¬شود (مرگنر، مائورر و پتركا، 2002). ما در پژوهش حاضر به دنبال درك مكانيزم زيربنايي چگونگي عملكرد فرد در كنترل پاسچر تحت تأثير محروميت از خواب و اختلال سيستم¬هاي بينايي و حسي- پيكري هستيم.