ارزيابي حساسيت مناطق به بيابان زايي با استفاده از مدل ESAs (مطالعه موردي: مك سوخته و روتك سراوان)

Assessment of Areas Sensitivity to Desertification using ESAs model (Case study: Muksokhteh and Rotok Region of Saravan)

بيابان زايي در نتيجه عوامل اقليمي و انساني به وجود مي آيد. در اين تحقيق، ابتدا نقشه واحدهاي كاري تعيين گرديد. عوامل موثر بر فرايند بيابان زايي در اين روش شامل چهار معيار كيفيت خاك، كيفيت پوشش گياهي، كيفيت مديريت اراضي و كيفيت اقليم مي باشند. اين فاكتورها با استفاده از امتيازدهي به زيرمعيارهاي آن ها در هر منطقه تعيين شد. سپس نقشه حساسيت مناطق به بيابان زايي به كمك نرم افزار ArcGIS ترسيم گرديد. نتايج نشان داد كه معيارهاي كيفيت اقليم، كيفيت مديريت كاربري اراضي و كيفيت پوشش گياهي مهم ترين اثر را در حساسيت اراضي به بيابان زايي به ويژه در تپه هاي ماسه اي فعال ايفا مي نمايند. نتايج نشان داد كه از كل اراضي % 7/ 99 از منطقه در زيركلاس بحراني شديد C3 و % 3/ 0 از منطقه در زيركلاس بحراني متوسط C2 واقع شده اند. به طور كلي نتايج نشان داد كه معيار اقليم بيشترين تاثير را در بيابان زايي منطقه داشته و اين عامل در كنترل انسان نمي باشد.