استفاده از شاخص هاي فرسايش پذيري و سله سطحي در بررسي حساسيت خاك به فرسايش بادي

Using wind erodibility and surface crust indices for estimating soil susceptibility to wind erosion

فرسايش بادي يكي از فرايندهاي رايج تخريبي در مناطق خشك و نيمه خشك است كه براي كنترل آن تعيين مناطق حساس به فرسايش ضروري است. جزء فرسايش پذير خاك (EF) (درصد خاكدانه هاي كوچكتر از 84/0 ميلي متر) يك معيار كليدي براي برآورد حساسيت خاكها به فرسايش بادي است. در اين تحقيق همبستگي بين دو شاخص به دست آمده بر اساس خصوصيات خاك (بافت، ماده آلي و آهك) شامل شاخص فرسايش پذيري خاك (EFI) و فاكتور سله سطحي (SCF) با EF در يكي از كانونهاي فرسايش بادي در استان خوزستان مورد بررسي قرار گرفت. نتايج نشان داد EF با EFI و SCF همبستگي نسبتا خوبي داشت (مقادير R2 به ترتيب برابر با 60/ 0 و 57/ 0). بنابراين در مناطقي كه داده هاي فرسايش پذيري موجود نيست و انجام مطالعات دقيق با محدوديتهاي مالي و زماني مواجه است، مي توان از EFI و SCF كه داده هاي لازم براي محاسبه آنها معمولا در دسترس است، براي برآورد EF استفاده نمود.