گذري بر ديدگاه‎هاي تربيتي در شاهنامه

شايد در نگاه اول كه به شاه اثرحكيم فردوسي (شاهنامه) بنگريم درون مايه¬ي اساطيري و پهلواني و جنگاوري و دلاوري و... آن بيشتر به چشممان بيايد و بيشتر توجه ما را به خود جلب كند ولي با كمي دقت متوجه مي-شويم كه اين اثر مي‌خواهد پيامهاي والاتر و عميق‌تري را به ما منتقل كند و يكي از همين پيامهاي عميق و والا، اخلاق و مسائل مربوط به آن مي‌باشد كه دين مبين اسلام هم اهميت خاصي را براي آن قائل است و همچنين پيوند عميقي با زندگي انسان و روح و فطرت او دارد و يكي از مهمترين چيزهايي (موضوعاتي) است كه انسان بايد بدان توجه كند و همچنين موضوعي است كه هر فردي، هم بايد در زندگي شخصي و هم در زندگي اجتماعي آن را رعايت كند و يكي از دلايل اهميت آن نيز همين مي‌باشد. فردوسي نيز به اين موضوع توجه بسياري كرده است و مي¬توان گفت كه تقريبا همه¬ي ابيات شاهنامه¬ي او به صورت مستقيم و غيرمستقيم به موضوعات اخلاقي اشاره دارد و يا مي¬توان چنين گفت كه شاهنامه فقط به موضوعات رزمي و امثال آن اشاره ندارد، بلكه اين موضوعات را با مضامين اخلاقي درهم آميخته و هر اسطوره‌اي را نماد يك صفت اخلاقي و يا به عبارتي ديگر آن را قالبي براي ويژگي اخلاقي موردنظرش قرار داده است و همچنين در جاي جاي آن مي‌توان به نكات اخلاقي شعر او پي برد و اين نشان‌دهنده¬ي اين است كه قطعاً او اهميت خاصي براي موضوعات اخلاقي قايل شده و در نتيجه نمي¬توان گفت كه شعر او شعري تك جنبه‌اي است. پس بنابراين بسيار مهم است كه به نكات اخلاقي اي هم كه فردوسي در شعرش و اين شاه اثرگرانبهايش به آنها اشاره كرده نيز پي ببريم و از آنها عبرت بگيريم و آنها را در زندگي خود بكار ببنديم.