بررسي مضمون«راستي» در شاهنامه، تأثير آن درتوسعه پايدار فرهنگي

شاهنامه اثر جاودان فردوسي، سرشار از آموزه¬هاي اخلاقي جهان¬شمول است. داد و دهش، نيكي، راستي و صداقت . . . از مؤلّفه¬هايي است كه در جاي¬جاي اين قند فارسي، جلوه¬گري مي¬كند. قطعاَ يكي از دلايل توجّه به اين اثر و پاس¬داشت آن، آموزه¬هاي اخلاقي است. جوامع امروزي كه شايد بيش از هر زمان ديگري از معنويت فاصله گرفته¬اند؛ نيازي مبرم، به تعاليم و فضايل اخلاقي دارند. براي نهادينه شدن اين فضايل، توجه به آن و نشر در مراكز آموزشي ضرورتي اجتناب¬ناپذير است. حكيم توس، در اين كاخ بي¬زوال منظوم، نقش مهمّي را در تعليم و تربيت فضايل اخلاقي به عهده گرفته است. از ميان تعاليم اخلاقي فراوان در شاهنامه «راستي» منتخب پژو هشگر است؛ چرا كه اولين گام براي برداشتن توسعه پايدار فرهنگي، «راستي» است و صفات خوب ديگر همراه با اين صفت در جامعه خود به خود پديدار مي¬شوند. در اين پژوهش ابتدا اين مضمون در چند اثر زماني نزديك به شاهنامه و آنگاه خود شاهنامه بررسي گرديده است؛ سپس تاثير اين مضامين تربيتي در توسعة پايدار فرهنگي مورد واكاوي قرار گرفته¬اند. هدف از پژوهش ميزان بررسي «راستي» در اثري حماسي و نقش آن در توسعه پايدار فرهنگي است.