بررسي وجوه افتراق و اشتراك رجز خواني در شاهنامه و بهمن نامه

يكي از مهمترين ابعاد مبارزه‌ي پهلوانان و جنگاوران در آثار حماسي رجزهايي است كه پيش از آغاز نبرد تن به تن از جانب هماوردان خوانده مي‌شود، پهلوانان با بيان ويژگي‌هاي پهلواني خود در برابر حريف سعي در تضعيف روحيه‌ي او دارند اين مبارزه‌ي كلامي همراه با تفاخر به اصل و نسب و نژاد و تمسخر هماورد است. شاهنامه فردوسي مشحون از رجزخواني‌هاي بي نظيري است كه با مهارت‌هاي خاص و متنوع جايگاه ممتازي به سراينده‌ي آن بخشيده است، به گونه‌اي كه اين اسلوب‌ها از سوي شاعران پس از فردوسي مورد استقبال و تقليد قرار گرفته‌اند. در اين ميان بهمن نامه سروده‌ي ايرانشاه ابن ابي الخير از جايگاه خاصي برخوردار است. در اين اثر نيز پهلوانان پيش از نبرد به طريق مختلف رجزخواني نموده‌اند اين پژوهش با گزينش نمونه‌هاي از رجز خواني پهلوانان در دو اثر مذكور و مقايسه آنها وجوه امتياز و ضعف آنها را نسبت به يكديگر مورد بررسي قرار داده است.