تأثير تنش هاي محصور كننده و پارامترهاي مكانيكي درزه بر الگوهاي جريان سيال در توده سنگ به كمك روش شكستگي مجزا- المان مجزا مطالعه موردي تونل شماره يك معدن مركزي زغال سنگ طبس

توليد زغال، حمل و نقل مناسب افراد، تجهيزات معدني و تداركات لازمه زماني امكان پذير است كه تونل هاي معدن از پايداري قابل قبولي بهره مند باشند. يكي از مواردي كه طراحي تونل ها را مشكل و پيچيده تر مي-كند و همواره تحليل ها را با عدم قطعيت همراه مي كند وجود آب زيرزميني است. در حين احداث فضاهاي زيرزميني در توده سنگ، آب زيرزميني از طريق ناپيوستگي ها و درزه هاي موجود در توده سنگ به داخل فضا راه پيدا مي كند و باعث بروز مشكلات فراواني از جمله تأثير بر خواص ژئومكانيكي، كاهش ضريب پايداري ساختاري در توده سنگ هاي اطراف تونل، سختي كار در شرايط آب دار براي پرسنل و اثرات زيست محيطي مي شود. در بسياري از ساختارهاي زمين شناسي رفتار هيدروليكي توده سنگ توسط شكستگي ها كنترل مي شود و برآورد آن نيازمند فهم مناسبي از رفتار هيدروليكي شبكه شكستگي ها است. نفوذپذيري وابسته به تنش توده سنگ از مهمترين موضوعات براي طراحي و ارزيابي جريان آب زيرزميني در تونل ها است. در اين تحقيق تأثير تنش هاي محصوركننده و پارامترهاي مكانيكي درزه بر الگوهاي جريان سيال در توده سنگ در برگيرنده تونل شماره يك معدن مركزي زغال سنگ طبس، با استفاده از روش شبكه شكستگي مجزا- المان مجزا مورد مطالعه قرار گرفته است. درزه ها مجراي اصلي عبور جريان در مدل ها هستند و به طور كلي افزايش نسبت تنش ها موجب كاهش نفوذپذيري كليه مدل ها مي شود. كاهش مقادير نفوذپذيري مدل ها، ناشي از افزايش بارگذاري نرمال و در نتيجه كاهش بازشدگي درزه ها است و همچنين تأثير زياد مقدار زاويه اتساع درزه ها، در نفوذپذيري و الگوهاي جريان در توده سنگ درزه-دار هست.