پيشنهادي براي حل پارادوكس رفاه: ورود متغير خانواده به تابع رفاه اجتماعي مبتني بر معارف اسلامي

اقتصاد رفاه، مطلوبيت را تابع مصرف كالاهاي مادي مي‌داند از اين‌رو انتظار مي‌رود با افزايش درآمد سرانه، رفاه اجتماعي افزايش يابد. با اين وجود تحقيقات انجام‌شده نشان مي‌دهد علي‌رغم بهبود كيفيت زندگي مادي و امكانات رفاهي در جوامع غربي در چند دهه اخير، سطح رضايت از زندگي، كه با شادماني سنجيده مي‌شود، تقريباً ثابت مانده‌است. جهت حل اين تناقض، معروف به پارادوكس رفاه، تحقيقات متنوعي انجام شده‌است. در اين مقاله، ابتدا ابتناي نظريه رفاه بر مباني‌اي همچون اصالت ماده، اصالت فرد، اصالت فايده و ليبراليسم اقتصادي نشان داده‌شده‌است و سپس اين مباني با استفاده از انديشه ديني نقد مي‌شود. اين نقدها در كنار شواهد تجربي، زمينه را براي ايجاد نوآوري در تابع رفاه اجتماعي فراهم مي‌كند. ابداع مقاله حاضر، وارد كردن متغير خانواده به تابع مطلوبيت مي‌باشد كه از طرفي بركنار از نقدهاي پيش‌گفته مي‌باشد و از طرف ديگر برخوردار از پشتيباني آيات و روايات مي‌باشد؛ چرا كه اسلام بر اهميت فوق‌العاده نظام خانواده در تأمين آسايش فرد تأكيد دارد. لذا خانواده يك كالاي غيرمادي‌است كه با افزايش نرخ طلاق عرضه آن در دهه‌هاي اخير در غرب كاهش يافته و بنابر اين با افزايش مصرف كالاهاي مادي و كاهش مصرف كالاهاي غيرمادي به‌ويژه خانواده در غرب، رفاه كل تغيير چنداني نكرده‌است.