عوامل تاثير گذاري بر نگرش حكيم طهراني درباره ي معاد جسماني

تبيين فلسفي معاد جسماني از مهمترين مسايل فلسفه پس از صدرالمتاليهن ميان اهل تحقيق به شمار مي آيد.حكيم آقا علي مدرس زنوزي با استفاده از مباني حكمت متعاليه مانند حركت جوهري وتشكيك در وجود برّرسي دقيق وتحليلي نو نسبت به اين مسئله به سرانجام رسانيده است. ديدگاه حكيم زنوزي مبتني بر سه مقدمه است؛اولا:نفس پس از مرگ آثار وصور نفساني را در ذرات وعناصر بدن به وديعه مي گذارد.ثانيا: اين ودايع سبب حركت جوهري وتغيير وتحوّل در ذات بدن مي شود.ثالثا:پس از سپري شدن استكمال بدن به محوريّت حركت جوهري، بدن ملحق به نفس خود مي شود به صورتي كه هيچ نفس ديگري تناسب لازم براي اتحاد با بدن مذكور را نخواهد داشت. حكيم موسس به پشتوانه ي اصول فلسفي وتحليل وبررسي رواياتي از مجامع حديثي معتبر توانسته؛تبيين جديد خود را به اثبات برساند.گفتارحاضر مباني فلسفي حكيم زنوزي را مانند اتحاد وعلاقه ي نفس وبدن؛تركيب حقيقي واتحادي وچگونگي باقي ماندن صورت در دوحالت را مورد بررسي قرار مي دهدودر ادامه به چگونگي تثبيت نظريه خاص حكيم طهراني به پشتوانه ي روايتي از امام صادق –عليه السلام- مي پردازد