امكان سنجي اتحاد حقوقي كشورهاي اسلامي در زمينه شناسايي و اجراي آراي مدني محاكم خارجي

رأيي كه در يك كشور خارجي صادر مي شود در قلمرو سرزميني همان كشور داراي اعتبار است و اعتباربخشي به آن در ساير كشورها چندان ساده نيست. دولت ها براي اجراي آراي خارجي شرايطي مانند صلاحيت، قانون حاكم، قطعيت، خلاف نظم عمومي و اخلاق حسنه نبودن و ... تعيين مي كنند. رويكرد كشورها در اين خصوص متفاوت مي باشد و همين امر موجب اختلال در حقوق اشخاص، صرف هزينه هاي هنگفت براي طرح دوباره دعوا و اتلاف وقت مي شود. از همين رو دولت ها معاهده هاي دو يا چند جانبه يا بين المللي براي تسهيل شناسايي و اجراي آراي صادره از كشورهاي عضو منعقد مي كنند. كنوانسيون بروكسل در خصوص صلاحيت و شناسايي و اجراي آراي مدني و تجاري صادره از دادگاه هاي خارجي (2000) ميان كشورهاي عضو اتحاديه اروپا و كنوانسيون بين المللي نيويورك (1958) در خصوص آراي داوري از موفق ترين ها در اين زمينه هستند. در ميان كشورهاي اتحاديه عرب نيز موافقتنامه عربي رياض براي همكاري هاي قضايي (1983) وجود دارد. اين پژوهش بر اين امر سامان يافته است كه آيا امكان اتحاد حقوقي كشورهاي اسلامي در خصوص شناسايي و اجراي آراي صادره از محاكم خارجي وجود دارد يا خير؟