رابطه بين هوش معنوي و تحليل رفتگي شغلي با در نظر گرفتن نقش ميانجي رفتار شهروندي سازماني كاركنان آموزش و پرورش استان مازندران

هدف اصلي اين تحقيق شناخت رابطه هوش معنوي و تحليل رفتگي شغلي با در نظر گرفتن نقش ميانجي رفتار شهروندي سازماني كاركنان آموزش و پرورش استان مازندران بود. روش تحقيق در اين مطالعه توصيفي و از نوع همبستگي انتخاب شد. جامعه‌ي آماري اين پژوهش، شامل كليه كاركنان آموزش و پرورش استان مازندران به روش طبقه‌اي انتخاب شدند. ابزار گردآوري داده‌ها پرسشنامه هوش معنوي كينگ، پرسشنامه تحليل رفتگي شغلي مسلش، پرسشنامه رفتار شهروندي سازماني اورگان و كانوسكي بود. روش تجزيه وتحليل داده‌ها آمار توصيفي شامل ميانگين انحراف استاندارد، خطاي اندازه گيري و غيره و همچنين باتوجه به ساختار مفهومي تحقيق، روش مدل‌سازي معادلات ساختاري و تحليل عاملي انجام شد. نتايج بيانگر اين است كه بين هوش معنوي و رفتار شهروندي سازماني رابطه مثبت و معناداري وجود دارد. بين رفتار شهروندي سازماني و تحليل رفتگي شغلي رابطه منفي و معناداري وجود دارد، بين هوش معنوي و تحليل رفتگي شغلي رابطه منفي و معناداري وجود دارد و همچنين بين هوش معنوي و تحليل رفتگي شغلي از طريق رفتار شهروندي سازماني رابطه معناداري وجود دارد.