حوض ها قلب معماري سنتي ايراني

بناها و فضاهاي مصنوع باعث جدايي ما از طبيعت ميشوند تا از سويي ما را از بعضي عوامل طبيعي حفظ كنند و از سويي ديگر درجاي خود گوياي قلمرو انساني باشند و اين خصوصيت باعث ميشود تا كالبدمان به يك شكل بيگانه تبديل شوند كه اگرچه مطلوبمان بوده است ، اما كيفيتي سرد و مصنوعي دارد. پس نياز به نوعي پيوند معماري و طبيعت ديده ميشود كه اين موضوع در هنر معماري و باغ سازي ايراني بوسيله عنصر آب كه به نوعي مقدس، ارزشمند و كمياب ترين عنصر طبيعي بوده است حاصل شده است. اين استفاده به نوعي بوده است كه پيوند معماري و منظر پيرامون از طريق اين عامل مشترك حاصل شده است و فضاي حوض و حوضخانه كه بدين منظور شكل گرفته است به نوعي فضايي واسطه و نيمه باز و باز مابين فضاي باز و بسته يا داخل و خارج است.هدف از اين پژوهش شناساندن عوامل موثر در معماري سنتي ايران و به كار گيري آن در كالبد و روح معماري معاصرمان مي باشد.