بررسي تاثير اصول معماري پايدار در محيط هاي آموزشي (دبستان و كودكستان) بر ايجاد حس تعلق به مكان از ديدگاه روانشناسي محيط

با توجه به مشكلات و معضلات زندگي انسان در سالهاي اخير، توسعه پايدار به عنوان راهكاري در سه حوزه زيست محيطي، اقتصادي و اجتماعي سعي در برطرف كردن موانع جهان امروز دارد. با توجه به اينكه انسان‏ها در طول زندگي روزمره خود با محيط‏هاي مختلف روبرو مي‎شوند، ورود توسعه پايدار به عرصه معماري مي‎تواند سبب ارتقاء قابليت‎هاي محيط در جهت افزايش كيفيت زندگي گردد. با توجه به اهميت محيط‎هاي آموزشي به عنوان نخستين محيط اجتماعي كه افراد با آن روبرو مي‏شوند، مي‎توان نتيجه گرفت با شناخت كامل عوامل محيطي كالبدي، ادراكي شناختي و اجتماعي موثر بر محيط‎هاي آموزشي و به كارگيري اصول معماري پايدار سبب افزايش حس تعلق به مكان در اين محيط‎ها گرديد. اين تحقيق با هدف بررسي تاثير به كارگيري اصول معماري پايدار در محيط‏هاي آموزشي بر ايجاد حس تعلق به مكان در كودكان صورت گرفته است. در اين روند از روش توصيفي استفاده گرديده است و روش گردآوري اطلاعات به صورت ميداني و كتابخانه‎اي مي‌باشد.