رويكردهايي براي گسترش مفهوم خشك منظرسازي در پارك¬هاي شهري

امروزه در مناطق مختلف جهان، توجه به محيط طبيعي، شرايط اكولوژيك و به ويژه كيفيت جلوه هاي بصري در معماري منظر شهرها و روستاها اهميت زيادي يافته است و اين در حالي است كه با توجه به ارزش آب در عصر حاضر، استفاده از آن و طراحي بهينه و گونه‌گذاري پوشش گياهي براي استفاده كمينه از اين عنصر به عنوان يكي از موارد حائز اهميت در طراحي مناظر معاصر قلمداد مي‌شود. روشهاي پايداري در منظرسازي در دنيا نظير خشك منظرسازي (Xeriscape) با استفاده از گياهان بومي چنين دستاوردي را در منظرسازي نويد مي‎دهند. استفاده از گياهان بومي در طراحي، نقش مهمي در اين فرايند و منظر خود پايدار به وجود آمده دارند، زيرا گياهان بومي بخشي از تاريخ طبيعي منطقه اند. آنها به طورطبيعي و هزاران سال در آن منطقه رشد كرده و جوامع گوناگون را تشكيل داده اند و به خوبي با جغرافيا، هيدرولوژي، اقليم و خاك آن منطقه سازگار شده اند. در عين حال اين جامعه از گياهان بومي، زيستگاهي براي گونه هاي حيات وحش منطقه ايجاد مي كند. خشك منظر نيز با استفاده از گياهان بومي و با برنامه ريزي و مديريت در طراحي همچنين با به كارگيري از گياهان با نياز آبي پايين و هزينه نگهداري كم مي تواند نقش شاياني در پايداري و حفظ منابع طبيعي كشور داشته باشد. اين مقاله به رويكردهايي در خصوص اين مبحث مي‎پردازد.