بررسي نقش اسطوره در شكل دهي به معماري ايران باستان

اسطوره تجلي گاه آرمان ها و خواست هاي متعالي بشري و نشان دهنده جهان بيني و فرهنگ مردمان در دوران-هاي كهن است. معماري نيز به عنوان يك پديده اجتماعي، آينه اي از انديشه هاي انسان و متأثر از فرهنگ مي-باشد كه اين فرهنگ در جهان باستان برابر اسطوره و آيين بوده است. پرسش اصلي تحقيق آن است كه معماري باستاني ايران چگونه از اساطير كهن تأثير پذيرفته است؟ براي اين هدف، ضمن توصيف اجمالي اساطير كهن، به تبيين مفاهيم و جنبه هاي مشترك معماري و مفاهيم مذكور پرداخته و در نهايت با بيان مصاديقي از معماري باستاني در دوره هاي تاريخي، تبلور عيني اين معاني در معماري شرح داده خواهد شد. يافته هاي تحقيق به صورت شاخصه هايي جهت شناخت و بررسي معماري اسطوره اي معرفي شده است. استنتاج نهايي بحث آن است كه مي توان مفاهيم معنايي الگوهاي كهن را در فضاي كالبدي معماري معاصر تجلي بخشيد و از آن طريق به زبان الگويي جهت تداوم معماري گذشته در معماري معاصر ايران بهره برد.