توسعه پايدار در شهرهاي فشرده

همزمان با رشد سريع جمعيت جهان و تمركز اين جمعيت در شهرها و استفاده از منابع طبيعي بيش از حد در دوران مدرن دانشمندان و محققان را به تفكر براي ايجاد شهرهاي با تراكم بالا در مسير تحقق توسعه پايدار و علي الخصوص توسعه در بعد انساني يعني توسعه پايدار اجتماعي وا داشته است در حقيقت ايجاد شهرهاي فشرده و پايدار براي حل مسائل و مشكلات ناشي از گسترشي افقي شهري و همچنين پيامدهاي ناشي از صنعتي گرايي بوده است. در اين راستا كنفرانسي در رژودينو برگزار و تصميم به ايجاد شهرهاي فشرده با تراكم بالا و اختلاط كاربري ها با يكديگر بوده است در حقيقت شهرهاي فشرده از طريق كوتاه كردن فاصله سفرهاي شخص ، كاستن از مصرف انرژي ، اتلاف زمين و امكان استفاده از حمل و نقل عمومي و استفاده از سيستم هاي حراراتي و برقي مشترك ، ارتقاي پويايي و سرزندگي شهرها با تراكم بيشتر افزايش ايمني و امنيت و غيره گامي مهم در مسير توسعه در همه ي ابعاد برر مي دارد.نوشته حاضر به بررسي نظريه مطرح در تحقق توسعه پايدار در شهرهاي فشرده و به طور اخص در شهرهاي كويري ايران كه نمونه اي از شهرهاي فشرده در معماري ايران مي باشد مي پردازد. در اين پژوهش كه حاصل مطالعات اسنادي بوده به صورت تحليلي – توصيفي به تشريح توسعه پايدار در همه ي ابعاد آن و بررسي مفهوم شهرهاي فشرده و چگونگي تحقق آنها مي باشد.