توسعه پايدار ارسن شهر تاريخي اصفهان با توجه به درك تمايز معنايي منظر بناهاي مذهبي

امروزه با تنوع يافتن منظر بناهاي عمومي شهري ، بالاخص بناهاي مذهبي ، ضوابط و اصول حاكم بر طراحي بناهاي آن ها از بين رفته و گاه مساجد يا زيارتگاه هايي با ظاهر غير مسجد و مزار ديده مي شوند؛ در حاليكه در گذشته تمايزهاي خاصي بين منظر بناهاي مذهبي از مقوله زيارتگاه، مسجد يا مصلي قابل مشاهده بوده است. اين پژوهش با بررسي دو مسجد و مزار و مصلي اصيل و قديمي درارسن شهري اصفهان قصد دارد با روش روانشناسي زبان فضا و كشف تمايز معنايي آنها بر اساس روش و مدل برايان لاوسون بين اين بناها تمايز معنايي را مشخص كند تا بتواند از راهكارهاي اساسي در توسعه پايدار معماري و شهرسازي ارائه كند. مهم ترين عوامل تمايزات معنايي طبق رويكرد توسعه پايدار در حوزه معماري در اين بناها ، در طبيعت گرايي تزئينات و تنوع حجمي نور و سايه و فاخريت مصالح و ... است، كه در زيارتگاه ها اين موارد داراي ظهور حداكثري و در مصلي داراي ظهور حداقلي است ، چراكه براي دستيابي به اصول و ضوابط توسعه پايدار در زمينه معماري سنتي اصفهان ، توجه خاص به اصول معماري اين بناها ، حائز اهميت است.