هويت بخشي به كيفيت سكونت در رامسر با تاكيد بر باز شناسي الگو هاي معماري بومي آن

امروزه شاهد آنيم كه ساخت و ساز هاي موجود در شهر هايما ن طي يك روند ناآگاهانه و ناپايدار در حال شكل-گيري است به صورتي يك بنا بدون توجه به بافت زمينه و همجواري هاي اطراف و نياز ساكنانش ساخته مي شود . اين توسعه تك بعدي , كمي و گاها خودخواهانه , آينده شهرو ساكنانش را در دوره هاي بعد تحت تاثير قرار مي دهد. بناهاي جايگزيني كه به بهانه ي امروزي شدن با ناديده گرفتن ميراث گذشتگان وتخريب آنچه كه ارزش آموختن دارد مانند يك تبليغات به خود نمايي مي پردازند. اين شيوه از ساخت و ساز كه از تكثيرفضاهاي بسته در بيشترين ظرفيت يك قطعه زمين از لحاظ تراكم و سطح اشغال و با چهره اي همه جايي در اين منطقه رواج يافته است ، باعث تنزل كيفيت سكونت و از دست دادن مفهوم هويت آن گشته است. رامسر، يكي از نقاط معروف توريستي ايران با منظر هاي بي بديل از كوه و دريا مي باشدكه در چند دهه اخير دچار اين دگر گوني و رشد بي برنامه شده است . از اين رو نگارنده در پي آنست تا با شناخت الگو هاي بومي رايج در رامسر بر اساس آنچه كه در گذشته ساختار فضايي واحد هاي مسكوني ، روابط واحد هاي همسايگي و ارزش هايشان را در يك شهر شكل مي دهد , به جبران بي هويتي كه در اين پژوهش به بي فضايي از آن ياد مي شود بپردازد و راهبردها و معيارهاي مناسبي براي باز طراحي همان بافت در دوره هاي بعد ارايه دهد.