ارزيابي روش EPC در اجراي شبكه هاي آبياري و زهكشي

در سال‌هاي اخير بكارگيري روش طرح و ساخت يا همان EPC در طرح‌هاي عمراني و سرمايه گذاري كشور به منظور بهره‌برداري سريعتر طرح‌ها و پروژه‌ها و بهره‌مندي از دانش و تجربه اجرايي پيمانكاران، امري رايج و متداول شده است. در اين روش، مسئوليت طراحي و اجراي طرح در چارچوب خواسته‌هاي كارفرما و ضوابط مقرر، طي يك پيمان، به پيمانكار داراي گواهي صلاحيت طرح و ساخت و يا گروه مشاركت پيمانكار- مشاور واجد صلاحيت واگذار مي‌شود. از ويژگي‌هاي عمده اين روش اجرا، نياز به كوتاه كردن زمان اجراي كار، انتقال برخي ريسك‌ها و مسئوليت‌ها از دستگاه اجرايي به پيمانكار و قطعيت دادن به تاريخ تكميل طرح و مبلغ پيمان است. به كارگيري اين روش، پيش نيازهايي دارد كه از جمله آن‌ها، توانايي دستگاه اجرايي در تعريف دقيق و كامل پروژه ، قطعي بودن تامين اعتبار مورد نياز، اطمينان به وجود پيمانكاران توانمند و قابل اطمينان و توانمندي مديريت دستگاه اجرايي، در اجراي اين نوع از روش اجراست. از آنجا كه تحقق اين ويژگي‌ها و مزاياي روش EPC منوط به مولفه مهم و تاثيرگذاري تحت عنوان اسناد و مدارك پيمان است، لذا در اين مقاله كوشش مي‌گردد برخي كمبودها و نارسائي‌هاي اسناد و مدارك پيمان روش طرح و ساخت ياEPC پروژه‌هاي غير صنعتي و بويژه شبكه هاي آبياري و زهكشي بيان و پيشنهاداتي ارائه گردد.