مروري بر نانوكامپوزيت هاي نوين به كار رفته در پوشش هاي محافظت كننده از خوردگي در سطح فلزات

از ميان روش‌هاي فني ارائه شده براي حفاظت فلزات در مقابل خوردگي، پوشش‌دهي سل- ژل كه داراي ويژگي‌هايي همچون چسبندگي خوبي به سطح فلز، ويژگي حفاظتي بالا در مقابل خوردگي، دماي عملياتي پايين و فرايند ساخت ساده مي‌باشند، متداول‌ترين و مقرون به صرفه‌ترين روش موجود به حساب مي‌آيد. در سال‌هاي اخير، پوشش‌دهي سل- ژل هيبريدي آلي- غيرآلي كه حاوي نمك‌هاي غيرآلي، عامل ضدخوردگي آلي يا نانوذرات است، توجه روزافزوني را به خود معطوف داشته‌اند. با اين وجود استفاده از اين تركيبات، انسجام ماتريس پوشش را كاهش داده و در نتيجه حفاظت در برابر خوردگي را كاهش مي‌دهد. براي غلبه بر اين معايب، گونه‌هاي مختلفي از نانومحفظه ها براي كپسوله‌سازي عوامل ضدخوردگي مورد استفاده قرار گرفته‌اند. نانوذرات توخالي اغلب خواصي متمايز از ذرات معمول همچون مساحت سطحي بالا، حجم تخلخل بالا، چگالي پايين، پايداري و ماهيت غيرسمي را از خود نشان مي‌دهند. همين ويژگي‌ها باعث شده‌اند تا آنها در حوزه‌هاي علمي و فني بسيار مورد توجه قرار گيرند. در ساليان اخير، پوشش‌هاي سطحي ضدخوردگي كه حاوي نانومحفظه هاي متخلخل سيليكا بوده و عوامل ضدخوردگي را در خود جاي مي‌دهند، بر روي سطوح فلزات پوشش داده شده است. مقادير آمپدانس كلي اين پوشش‌ها پس از قرار گرفتن در معرض عامل خورنده به صورت تابعي از زمان اندازه‌گيري شده و بهبود خصوصيات پوشش‌هاي حاوي نانومحفظه هاي بارگيري شده كه ناشي از اثر خودترميمي مي‌باشد، به اثبات رسيده است.