بررسي عوامل انگيزش شغلي

مطالعات نشان مي‌دهند كه در ميان عوامل متعدد و گوناگون (فردي و محيطي) تأثيرگذار بر عملكرد سازماني و بهره‌وري كاركنان، انگيزش نيروي انساني نقش برجسته‌اي را ايفا مي‌نمايد. شناخت و تحليل عوامل مؤثر بر انگيزش كاركنان جهت بهبود عملكرد ايشان و به تبع افزايش كارايي و اثر‌بخشي عملكرد سازماني اهميّت زيادي دارد. هدف مقاله‌ي حاضر ارتقاي درك و دانش خوانند‌گان محترم از مفهوم، اهميّت و عوامل تأثيرگذار بر انگيزش شغلي و كمك به كاربست اين دانش در انتخاب تدابير در بهبود عملكرد و بهره‌وري فردي، گروهي و سازماني است. در اين راستا تعدادي از منابع علمي مرتبط مورد مطالعه قرار گرفته و محتواي اين نوشتار با بهره‌برداري از آنها تدوين گرديده كه به تعريف انگيزه، انگيزش و نظريه‌هاي مرتبط، ارتباط انگيزش با شغل و تاثير آن بر عملكرد فردي و سازماني و بهر‌ه‌وري پرداخته شده است. انگيزش به حالتهاي دروني موجود زنده كه موجب بروز، هدايت يا تداوم رفتار او به سوي نوعي هدف مي‌شود اطلاق مي‌گردد. در بهبود عملكرد فردي و به تبع بهبود عملكرد سازماني، توجه‌ به انگيزش شغلي كاركنان از اهميّت شاياني برخوردار مي‌باشد. انگيزش كاركنان و حتّي مديران به عوامل زيادي بستگي دارد كه ممكن است با هم مرتبط باشند كه به تفصيل به شرح آنها خواهيم پرداخت. عملكرد كاركنان با توجه به سطح رضايت و انگيزش آنها متفاوت است. انگيزش عامل بسيار مهمّي در بهبود و ارتقاي سطح عملكرد و برعكس عدم انگيزه باعث كاهش كارايي و اثر بخشي فرد و به تبع، سازمان مي‌گردد. شناخت اين عوامل ما را در درك بهتر موضوع و اجتناب از عوامل كاهنده‌‌ي انگيزه و تلاش در جهت فراهم نمودن زمينه‌هاي ارتقاء انگيزش و در نتيجه افزايش كارايي فردي و سازماني و اثربخشيِ آن به همراه خواهد داشت.