دلتاي ادبيات، تاريخ و جغرافيا (مطالعۀ موردي خليج فارس و جزاير ايراني آن، در معجم البلدان)

جغرافياي حدود و مرز ها در گسترۀ سياسي ملل و در عرصه هاي بين المللي نقش و جايگاه برجسته اي دارد. مستندات تاريخي، نقشه ها، منابع مكتوب، اسناد موزه اي و ميراث كهن از جمله اسناد حقوقي قابل استناد و اتكا در موارد حقوقي بين المللي مي باشند. موقعيت خاص و استراتژيك خليج فارس و جزاير ايراني آن، گاه وبي گاه مناقشات مرزي و حقوقي را در سطح همسايگان و حتي فراتر سبب شده است. استناد حقوقي به يك اثر تاريخي، جغرافيايي شناخته شده ومعتبر در ميان ملل عرب آن هم در قرون گذشته و در دوره هاي طلايي ادب عربي يك سند زرّين و محكم است. ارزش هاي چند جانبۀ اين سند فاخر يعني «معجم البلدان» ياقوت حموي، در حوزه هاي ادبي، تاريخي و جغرافيايي غناي اين اثر را مضاعف ساخته و مطالعۀ آن از زاويه خليج فارس و جزاير ايراني آن، رسالت اين مقاله است، تا پاسخي بر اين پرسش بيابد كه ترسيم حدود جغرافيايي خليج فارس از منظر ياقوت چگونه بوده است؟ و اين خود اثباتي باشد براي مرزهاي سرزميني ايران در قرن ششم. اين پژوهش كتابخانه ايي و به شيوۀ توصيفي – تحليلي انجام شده و دريافته كه توصيف حدود جغرافيايي خليج فارس و جزاير آن با مشاهده و مطابقت با آثار پيش از ياقوت انجام شده و دقيق و قابل استناد مي باشد.