غروب غرب در اشعار اقبال لاهوري

مولانا اقبال لاهوري از ستارگان قدراوّل زبان و ادبيّات فارسي عصر معاصر در شبه قارّۀ هند، از معدود شاعراني است كه شعر را در خدمت فكر و انديشۀ انتقادي قرار داد. او در حالي كه بيشتر دوران تحصيل خود را در اروپا گذرانده بود، در عصر تجديد و تحوّل، مانند برخي از غرب زدگان و روشنفكرمآبان، مفتون و اسير زرق و برق هاي آن ديار نگرديد و با انديشۀ جوّال خود، بطن ظواهر و زخارف آن سامان را موشكافي و آسيبشناسي نمود و دستاوردها و دريافت هاي خود را به زيبايي تمام در قالب شعر عرضه كرد. مقالۀ حاضر به نهيب اقبال و هشدار او در پرهيز از خودباختگي و از خود بيگانه شدن ملل شرق، به ويژه مسلمانان كه داراي فرهنگي غني و مستحكم مي باشند، پرداخته و در اين راستا جاذبه هاي دروغين و پوشالي غرب را به آنان متذكّر مي گردد. اقبال راهكارهاي حفظ اصالت و دوري از ناهنجاري هاي ناشي از جرثومه هاي غرب را در شعر خود فرياد مي زند.