علامه اقبال و اتّحاد دنياي اسلام

شاعران بزرگ و انديشمند، شعر را وسيله‌اي جهت بيان انديشه قرار مي‌دهند. برخي از شاعران استعداد خود را صرف روزمرّگي كرده و فكر خود را از اوج به حضيض تنزّل داده‌اند و بسياري از شاعران مدّاح براي دريافت صله انديشة خود رادر زماني معيّن محدود ساخته‌اند. علامه اقبال از آن دسته از شاعران سترگي است كه فكر بلند خود را در شناخت و معرفي انسان به عنوان خليفه و جانشين پروردگار به كار گرفته و بنابراين موضوع غالب اشعار وي انسان است. شناخت انسان در بعد فردي و رابطةاو با اجتماعِ بزرگ‌تر و رسيدن به وحدت و اتحاد مسلمانان و در چشم‌انداز وسيع‌تر اتحاد انسان‌ها مطمح نظر اقبال است. اين مقاله به صورت كوتاه و مناسب مقال به بررسي انديشه و ذهن علامه اقبال در اين زمينه مي‌پردازد.