بررسي فرهنگ سازماني حاكم بر دانشگاه صنعتي خواجه نصير الدين طوسي و رابطه آن با خرده مقياس هاي فرهنگ سازماني

در پژوهش حاضر نوع فرهنگ سازماني حاكم بر يكي از جوامع پرورش مهندس يعني دانشگاه صنعتي خواجه نصير الدين طوسي را مورد بررسي قرار مي دهد.فرهنگ‌سازماني را نظام معاني مشتركي مي‌داند كه به‌وسيله اعضاي سازمان حفظ و به تمايز سازمان از سازمان‌هاي ديگر منجر مي‌شود. فرهنگ‌سازماني را الگويي از ارزش‌ها و باورهاي مشتركي مي‌شمارد كه به اعضاي يك‌نهاد معني و مفهوم مي‌بخشد. با توجه به تعاريف ارائه‌شده از فرهنگ‌سازماني، چنين نتيجه مي‌گيريم كه فرهنگ‌سازماني همان انديشه‌هاي مشترك، فرضيات و ارزش‌هاي مشترك افراد است كه از آن براي پيشبرد اهداف و مقاصد مشتركشان و اينكه كارها چگونه انجام شود، استفاده مي‌كنند. در اين رابطه سه خرده فرهنگ سازماني بوسيله پرسشنامه ۲۴ سوالي محقق ساخته در نمونه آماري ۱۴۵ نفر از كاركنان دانشگاه خواجه نصير طوسي نيز مورد بررسي قرار گرفت.خرده فرهنگ عدم تفويض اختيار و وجود سيستم كنترلي بالا،كه با فرهنگ سازماني از رابطه معناداري برخوردار نيست.خرده فرهنگ ارتباطات درون سازماني كه داراي رابطه معنادار ۰/۲۵۵ در جهت معكوس با فرهنگ سازماني مي‌باشد. اين عامل شامل ارتباطات غير رسمي، احساسات دروني كاركنان، سازماندهي تفويضي و ...... مي‌باشد.خرده فرهنگ پاداش سلسله مراتبي مي‌باشد كه داراي ۰/۰۸ رابطه با فرهنگ سازماني مي‌باشد كه در اين نمونه در حد معناداري نيست. كه مي توان علت آن را كم بودن سوالهاي پرسش نامه كه اين عامل را پوشش مي دهد دانست. بين فرهنگ سازماني وعوامل فوق ضريب همبستگي منفي در سطح معناداري ۰/۰۱ مورد بررسي قرارگرفت.پس از بررسي روابط فرهنگ سازماني كه در دانشگاه خواجه نصيرالدين طوسي به صورت محافظه‌كارانه است.