مجازات مرتد و پاسخ به شبهات ، با نگاهي به ديدگاه آيت الله معرفت

مجازات مرتد در فقه اسلامي ،امري مسلم است ؛ اما آيا مجازات مرتد، تنها به سبب اتخاذ يك عقيده است يا به سبب فساد انگيزي، تضعيف جامعه ديني و مقابله با حكومت اسلامي ؟مورد گفتگو است. نكته ديگر آن كه آيا امر قلبي و عقيده اي قابل تحميل و مجازات است؟ و اين موضوع با عدم اكراه در دين چگونه سازگار است ؟ نگارنده در صدد اثبات اين نكته است كه مجازات مرتد نه براي داشتن يك عقيده ، بلكه براي يك عمل مجرمانه است؛ لذا اگر منشاء ارتداد، شبهه علمي باشد ، نه شهوت عملي ، بايد در رفع آن كوشيد و تا عناد و لجاجت وي ثابت نشده ، بايد از مجازاتش خودداري كرد . بنا بر اين، گرچه عقيده ، امري قلبي است كه قابليت اكراه و اجبار ندارد؛ ولي رفتار و عمل مجرمانه امري اختياري است . از اين رو، منافاتي ميان « عدم اكراه در دين » و مجازات مرتد وجود ندارد. همانگونه كه جهاد با كفار براي فراهم شدن زمينه دعوت و رساندن كلمه حق به مردم است و در اين مسير طواغيت از سر راه برداشته مي شوند ، اما دين تحميل نمي شود . همچنين توبه مرتدي كه به محاربه با اسلام پرداخته ـ پيش از دستگيري ـ پذيرفته است ، اما پس از دستگيري هر چند توبه اش نزد خداوند قبول است ،ولي مانع از اجراي حد نمي شود.