نقد و بررسي رابطه سبك گفتاري بودن وحي با نظريه ي تاريخيّت قرآن ( با محوريت آراء دكتر نصر حامد ابوزيد و ايت الله معرفت )

نظريه تاريخ مندي قران و بر خي آموزه هاي آن ، نظريه اي است كه در دهه هاي اخير توسط برخي نوانديشان ديني عرب ارائه شده است . ايشان با تكيه بر اصل تأثير پذيري قران از فرهنگ زمانه ، و با تمسك به نظريه گفتاري بودن متون مقدس و تعميم لوازم ان از جمله نقد تاريخي در آن ها و ناديده گرفتن تفاوت هاي اساسي بين قران و متون تحريف شده ، گفتاري بودن سبك قران را مؤيد و ملازم تاريخيت قران مي دانند . در اين مقاله ، با روش توصيفي – تحليلي ، به بررسي اصل گفتاري بودن وحي با محوريّت آراء ابوزيد از قائلين به تاريخيّت قران و آيت الله معرفت از قائلين به جاودانگي قران ، مي پردازيم تا معلوم گردد كه گفتاري بودن لازمه تخاطب است نه ملازم و مؤيّد تاريخيّت . علاوه بر اين كه ادله جاودانگي قران و اموري چون چينش وحياني الفاظ قران در ضمن آيات و سوره ها ، دستور پيامبر ص به كتابت وحي و ... همگي مؤيد فراتاريخي بودن قران مي باشند .