بررسي تطبيقي ديدگاه آيت الله معرفت و آلوسي پيرامون آيات مشيت و اراده الهي

آيات مشتمل بر اراده و مشيت الهي به سبب تفاوت ظاهري، دست مايه اختلافات كلامي شده است. مفسران اشعري اين آيات را اثباتگر جبر دانسته اند. در مقابل مفسران اماميه گستردگي اراده و مشيت الهي را نافي اختيار نمي دانند. آيت الله معرفت نيز در آثار خويش به بررسي اين آيات پرداخته است. ايشان واژه مشيت را در قرآن اصطلاحي خاص و برخاسته از حكمت دانسته و بر مبناي همين ديدگاه بسياري از آيات مشيت و اراده الهي را تفسير نموده است. آلوسي-مفسر اشعري مسلك - نيز در بسياري از آيات مربوط به مشيت از حكمت الهي و اختيار انسان سخن گفته است. اين مقاله جستاري تطبيقي ميان ديدگاه ايشان با توجه به آثارشان و ديدگاه آلوسي براي دست يابي به نقاط تطابق و تفارق نگرش و رويكرد اين دو مفسر پيرامون اين آيات است و در قالب مياني زبان شناسي، مباني كلامي و روش تفسيري به تطبيق آراء تفسيري دو مفسر و نقد ديدگاههاي آلوسي پرداخته است.