درخت سرو در شاهنامه ي فردوسي

در شاهنامه و انديشه‌ي فردوسي، درخت جايگاهي بلند و نمادين دارد و سرشار از راز و رمزهاست. تا بدانجا كه نام بسياري از درختان را در شاهنامه مي توان يافت. درخت در شاهنامه نماد پايداري و ايستادگي و سربلندي است. در فرهنگ ايراني، درخت پديده‌اي خجسته و اهورايي است. درخت سرو در شاهنامه نمودي برجسته دارد. سرو در ميان درختان از ارزش اساطيري بيشتري برخوردار مي باشد. سويه‌اي مينوي و سپند نيز دارد و نماد جاودانگي، آزادگي، راستي، عظمت و مردان بزرگ است كه نماد بسياري از شخصيت هاي شاهنامه مي باشد. سرو را «درخت ايران» ناميده‌اند. در ادبيات فارسي «درخت سرو» مورد توجه بسياري از شاعران و نويسندگان خوش ذوق اين مرز و بوم بوده است. در اين مقاله سعي شده است در جنبه هاي اساطيري «درخت سرو» و رابطه ي آن با آيين ها و باورهاي جهانيان و ايرانيان تبيين گردد، و نمونه هايي از كاربرد آن از شاهنامه فردوسي ذكر شود.