پيكرگرداني‫هاي زنانه در نمونه‫هايي از قصه‫هاي عاميانه‬‬‬‬‬

پيكرگرداني يكي از شگردهاي داستان‫پردازي در قصه‫هاي عاميانه و داستان‫هاي تخيلي است. منظور از اين واژه، دگرديسي ذات و ماهيت شخصيت داستاني است. در اين حالت، شخصيت به موجودي فراتر و يا فروتر از آنچه بوده، تبديل مي‫گردد و يا آنكه نوعاً تغيير مي‫كند و مثلاً از گياه به انسان و يا از انسان به حيوان مبدّل مي‫شود. در اغلب قصه‫هاي عاميانه‫اي كه مبناي آن بر داستان‫هاي پريان، استوار است، پديدۀ پيكرگرداني قابل مشاهده است. مقالۀ حاضر بر آن است كه از منظرِ طبقه‫بنديِ پيكرگرداني‫ها در قصه‫هاي عاميانه، پيكرگردانيِ شخصيت‫هاي زن را در قالبِ روش توصيفي- تحليلي در چند نمونه از داستان‫هاي عاميانۀ گردآوري شده توسط فضل الله مهتدي(صبحي) مورد بررسي قرار دهد. نتايج نشانگر آنست كه ساختار كلي پيكرگرداني در داستان‫هاي عاميانه تابع اساطير و بازتاب ديگري از آنهاست و به تبع فضاي كلي اين داستان‫ها كه مبتني بر جدال بين نيروهاي خير و نيروهاي شر است؛ پيكرگرداني قصه‫هاي عاميانه مزبور، در يك چهارچوبِ دو قطبي پيكرگردانيِ مثبت و منفي قابل درك است. ‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬اما در پيكرگردانيِ زنان در اين داستان‫ها، همچنان تأكيد داستان بر جنبۀ زنانه آنها است و استحالۀ آنان با حفظ كاركرد آنها در حوزه وظايف همسري و مادري صورت مي‫پذيرد.