« باغ هاي جاودانگي»؛ اندرزنامه اي جاودانه يا سياست نامه اي جادوانه (با نگاهي گذرا به ويژگي هاي سبك شناختي اين اثر)

علامه مصنف چوري مريواني (1014-909 هـ .ق)از دانشمندان طراز اول و جامع الاطراف و ذوالفنون در قرن دهم هجري است. ايشان زاهدي متورّع، اديبي اريب، شاعري مفلق، انديشمندي دينمدار، متفكّر، مصلح و مجتهدي كم نظير، فقيهي زمان شناس، مفسّر، اصولي و رجال شناسي متضلّع و عارفي متوغّل بوده اند.كتاب «رياض‌الخلود»(= باغ هاي جاودانگي) ايشان از جنبه هاي مختلف ادبي، انديشه‌ي سياسي، سياست نامه نويسي، شريعت نامه نويسي و اندرز نامه نويسي قابل تحليل و بررسي است. دراين مقاله از منظر موضوعات مختلف نثر فارسي از ديدگاه دكتر ذبيح الله صفا(1346)، كتاب رياض الخلود بررسي شده است و نهايتاً به اين نتيجه رسيده ايم كه اين كتاب در ذيل گونه هاي دوگانه ي: «قَصص و حكايات» و «سياست و اخلاق وحكم» قابل طرح وتوصيف است و در ذيل اين دو گونه، به توصيف ويژگي هاي نثر اين كتاب پرداخته ايم. آنگاه بخش مربوط به « انديشه ي سياسي » كتاب كه در باب اول، و در فصل اول وفصل پنجم از باب ششم، و در فصل اول و فصل پنجم از باب هشتم واقع شده است به گونه اي مجمل با «قابوس¬نامه» مقايسه و تطبيق داده شده است. مردم شناسي رياض الخلود بخش ديگري از اين مقاله است كه در آن به توصيف جنبه ها و ابعاد مردم شناختي اين اثر بطور موجز پرداخته شده است.