عارف و مقام رضا در امهات كتب عرفاني با محوريت مثنوي معنوي

يكي از مقامات محوري در سيروسلوك كه مي‌تواند محل تلاقي چند مقام وحال ديگر باشد،«مقام رضا» است كه در امهات كتب صوفيه مورد توجه قرار گرفته و هريك از عرفا آن را در تقسيم‌بندي‌هاي گوناگون ارائه كرده‌اند . تأكيد برطي اين مرحله در تمامي منابع مشهود است و اكثريت كتبي كه در حوزه عرفان نظري نگاشته شده‌اند، اين وضعيت روحاني را جزو مقامات به حساب آورده‌اند. اين مقاله دربردارنده آراء عرفا در خصوص «مقام رضا» است و از اين كه زمينه‌ساز درك اختلاف و تشابه است ، داراي اهميت مي باشد . در اين ميان مثنوي مولانا به عنوان متن عرفاني به بيان حالات مختلف عارف در «مقام رضا» پرداخته‌است و بيان مي‌دارد كه چه حالاتي بر وي عارض مي‌شود كه راه تسليم مي‌سپرد و شكايتي ندارد . در پايان اين بررسي به اين نتيجه مي‌رسيم كه رضايت‌مندي عارف هميشه جنبه اختياري و داوطلبانه ندارد و در پي كشف و شهودي به اين مقام دست نمي‌يابد بلكه نتيجه عجز و ناتواني در برابر قضاي الهي است . شيوه تحقيق اين مقاله توصيفي – تحليلي و روش گردآوري اطلاعات كتابخانه‌اي است .