رفتار اخلاقي با جسم خود و رابطه آن با سلامتي از منظر قرآن و حديث

رفتار خيرخواهانه با خود كه سلامتي را نيز به دنبال دارد در گرو رفتار اخلاقي با جسم خويش نيز هست. به نظر مي رسد براي نيل به مرتبه كمال انساني توجه به تمايلات نفس طبيعي يا حيواني خويش و نيز توجه به سلامتي جسم نيز ضروري و دست كم يك وظيفه اخلاقي است. يعني اگر آدمي در مراقبت از جسم و سلامتي آن به درستي عمل كند خود را در نيل به مراتب و مدارج عالي كمال و سعادت ياري رسانده است. اين مقاله ضمن بيان ضرورت پاسداري از سلامتي جسم به عنوان يك وظيفه اخلاقي، رفتارهاي اخلاقي با جسم خويش را در چهار نوع رفتار «بهداشت و پاكيزگي» ، « تغذيه مناسب» ، « استراحت مناسب» و « درمان» دسته بندي و با استناد به متون قرآني و حديثي آن ها را اثبات نموده است تا از اين رهگذر رياضت هاي زيانبار براي جسم در مسير سلوك عرفاني را مردود شمارد.