مطالعات ميان رشته‌اي قرآن كريم و تمايز آن با مطالعه‌ي تطبيقي و تفسير علمي

چندوجهي بودن‌مسائل قرآني، قرآن را در معرض پژوهش ميان‌رشته‌اي قرار مي‌دهد. به دليل نو بودن اين شكل از مطالعات و برداشت‌هاي متفاوت از آن در حوزه ي علوم قرآني، تعريفي منسجم از مطالعات ميان‌رشته‌اي قرآن و گونه‌هاي مشابه مانند تفسير تطبيقي و تفسير علمي و همچنين بيان وجه تمايز آن‌ها ضروري مي‌نمايد.فارغ از برداشت‌هاي متفاوت، مطالعه‌ي ميان‌رشته‌اي قرآن به اين معنا است كه فردي در علوم قرآني متخصص باشد و براي حل پديده‌ي (موضوع يا مسأله) چندوجهي، از يافته‌ها و يا روش علوم ديگر به‌طور تخصصي و نه سطحي جهت تعميق دانسته‌ها و يا تكميل آن استفاده كند. مطالعه‌ي تطبيقي به معناي مقايسه‌ي دو يا چند پديده در دامنه‌ي مشخص به‌منظور كشف نقاط اشتراك و اختلاف آن‌ها، براي رسيدن به هدف تحقيق است. مطالعه‌ي تطبيقي قرآن، اغلب به معناي مطالعه‌ي تطبيقي عالمانه و عاميانه بين تفاسير مذهب شيعه و مذاهب اهل سنت، و گاهي به معناي مطالعه‌ي تطبيقي قرآن با عهدين و به‌ندرت به معناي مطالعه‌ي تطبيقي بين قرآن و علوم ديگر است كه از مورد آخر بيشتر با عنوان تفسير علمي تعبير مي‌شود.تفسير علمي در نگاه صاحب‌نظران و مفسران در معاني مختلفي بكار رفته است. از جمله: تطبيق نظريه‌هاي علمي بر قرآن، استخراج تمام علوم از قرآن و يا استخدام علوم در فهم قرآن كه همگي حكم واحدي ندارند. پس از بررسي تطبيقي سه روش مطالعاتي مي‌توان گفت كه تفسير تطبيقي و تفسير علمي در معناي سوم مترادف مطالعات ميان‌رشته‌اي و در معاني ديگر متمايز از آن است و به لحاظ منطقي رابطه‌ي عموم و خصوص من وجه دارند.