رابطه ميان عقل و شادي در قرآن و روانشناسي

با سير در مجموعه روايات به دو نوع رابطه ميان عقل و شادي برمي‌خوريم؛ شماري از روايات شادى را در صف سپاهيان عقل قرار ميدهد و وزانت عقل را در ميزان شادي معرفي مي‌كند. در مقابل برخي روايات، خردورزى را مايه حزن و اندوه دانسته‏اند؛ بررسي شادكامي در قرآن نيز به تفكيك مقوله شادي در صف ايمان و كفر ميانجامد؛ اين پژوهش به روش اسنادي و كتابخانه‌اي تلاش دارد تا پس از تبيين معناي عقل و شادي در گستره آيات و روايات و روانشناسي مثبت‌نگر، نسبت ميان شادي و عقل را با رويكرد تحليلي - توصيفي بررسي نمايد. نتايج تحقيق نشان مي‌دهد اثر مطلوب عقل(هوش هيجاني در روانشناسي و عقل عملي در اسلام) بر شادي مي‌تواند به شكل مستقيم رهاورد بينش‌ها و معرفت‌هاي عقل و يا پيامد انجام توصيههاي آن باشد. در مقابل، اثرات شادي در جنبه عاطفي(تسهيل ارتباطات اجتماعي) و شناختي(غلبه موانع اضطراب‌آفرين زندگي) موجب استحكام عقل و افزايش ادراك انسان است؛ شادي‌هاي مذموم كه ناشي از غرور، تكبّر، تمسخر است باعث غفلت از نيل به كمالات، قصور در تكاليف فردي و اجتماعي و در ادامه زوال عقل ميشود.