جامعه شناسي سياقِ زيستِ آنلاين و بنيان هاي حقوقيِ امنيت اخلاقي كودكان

اين نوشتار برخلاف پندارهاي رايج كه، فضاي سايبري را همچون ابزاري ارتباطي (تلفن و...) و يا همانند رسانه (تلويزيون و...) تلقي مي نمايند؛ با توجه به توان و گسترۀ كاركردي اش آن را به مثابۀ سنخي جديد از جامعه و روابط انساني طرح نموده است. امنيت اخلاقيـ اجتماعي كودكان در سياقِ زيستِ آنلاين را نيز عنصر بايسته ساختاري اين جامعه/ ابرمتن سيال (فضاي سايبري) مي داند. پژوهشگر ضرورت و الزام ياد شده در فوق را از طريق كاربست متد حقوق تفسيري، از متن دو منشور جهاني حقوق بشر و حقوق كودك استنباط؛ و در قالب گفتمان محدود ـ معقول سازي جامعه مجازي به ويژه به منظور امنيت اخلاقي ـ اجتماعي كودكان و حمايت از تجربه تكرارناپذير كودكانۀ خردسالان طرح و مدافعه نموده است. به دليل دوري گزيني از هرگونه مناقشه و جدل معرفتي با خاستگاه معرفتي ـ تكنولوژيكي فضاي مجازي، گفتمان يادشده را بر پايه معرفت و فلسفه غرب بنياد نهاده است. چنين رويكردي دقيقاً به معناي كاربست متد نقد دروني در امر آسيب شناسي فضاي / جامعه سايبري است. نتيجه آنكه در فرايند چنين گفتمان مقبولِ وجدان جمعي و افكار عمومي (خاصه در غرب) اتخاذ تدابير حقوقي بين الملل، براي طلب جهاني بازسازي تكنولوژيكي، معرفتي، حقوقي و فرهنگي جامعه مجازي را پيشنهاد نموده است. اين پيش نهاده در راستاي صيانت از خانواده، امنيت اخلاقي ـ اجتماعي كودكان و حمايت از تجربه تكرارناپذير كودكانۀ خردسالان است.