مقايسه رفتار سايشي يك فولاد منگنزي پس از عمليات حرارتي تك و دو مرحله‏اي

در اين پژوهش به مقايسه مقدار و نحوه توزيع كاربيدها در ريزساختار پس از عمليات حرارتي تك و دومرحله‌اي و در پي آن، تعيين مكانيزم‏هاي سايشي متأثر از ريزساختار اوليه، پرداخته شد. ابتدا دو نمونه در دماي C˚600 به مدت 18ساعت پير شدند و سپس به همراه دو نمونه ريختگي، جداگانه در دماهاي C˚850 و C˚1050 به مدت 1ساعت تحت عمليات آنيل قرار گرفتند. ريزساختار توسط ميكروسكوپ نوري و سختي سنجي ارزيابي شد. مقدار سايش توسط آزمون سايش به روش پين روي ديسك مورد بررسي قرار گرفت. سطح سايش و لايه زيرين آن به همراه براده‌ها، توسط ميكروسكوپ الكتروني روبشي مطالعه شدند. نتايج آزمون سايش نشان داد كه پيرسازي پيش از آنيل در دماي C˚1050، موجب كاهش نرخ سايش شده است، هر چند كه با آنيل در دماي C˚850، نرخ سايش افزايش يافته است. همچنين با افزايش دماي آنيل، نرخ سايش نمونه پيرشده، بر خلاف نمونه ريختگي، كاهش يافت. نرخ سايش به مكانيزم‏هاي سايشي غالب بستگي دارد. كمترين نرخ سايش مربوط به نمونه‌اي است كه مكانيزم سايش خراشان در آن فعال شده بود و بيشترين نرخ سايش متعلق به نمونه‌اي است كه مكانيزم‏هاي سايش خراشان، چسبان و خستگي در آن ايجاد شده بودند.