مفاهيم و اصول در فرآيند بازآفريني شهري بافت هاي تاريخي به منظورارتقا پايداري با رويكرد مشاركت

توجه به بافت هاي فرسوده و رفع ناپايداري آن ها، به موضوعي جدّي و محوري تبديل شده، به گونه اي كه سازمان هاي ذيربط را به تكاپوي ساماندهي بافت هاي مذكور سوق داده و لزوم مداخله در اين بافت ها را در دوره هاي مختلف زماني مطرح نموده است. رويكردهاي مداخله و مرمت شهري در سير تحول و تكامل خود از بازسازي، باززنده سازي، نوسازي و توسعه مجدد به نوزايي و بازآفريني پايدار شهري تكامل يافته و در اين مسير، از حوزه توجه صرف به كالبد به عرصه تأكيد بر ملاحظه هاي اجتماعي، اقتصادي و فرهنگي نيز گذري داشته است. بازآفريني شهري، يك اصطلاح عام است كه مفاهيم ديگري نظير بهسازي، نوسازي، بازسازي، مقتدرسازي و روا نبخشي شهري را دربرمگيرد و به مفهوم احيا، تجديدحيات و نوزايي شهري و به عبارتي دوباره زند ه شدن شهر است.مقاله حاضر سعي دارددر ابتدا نسبت به بيان اصول و ملزومات بازآفريني مبادرت ورزد و سپس انگاره هايي را جهت استفاده صحيح از فرايند باز آفريني شهري، تعيين برنامه راهبردي و سياست ها آن بيان كند.