پيش بيني شادكامي دانشجويان بر اساس دينداري و احساس تنهايي

هدف اين پژوهش، تعيين ارتباط دينداري و احساس تنهايي با شادكامي دانشجويان بود. نمونۀ اين پژوهش، 495 دانشگاه باهنر شهر كرمان بود كه به صورت تصادفي انتخاب شدند. پژوهش حاضر به لحاظ روش، از نوع همبستگي مي¬باشد كه به روش گذشته¬نگر صورت پذيرفته است. در اين پژوهش دينداري و احساس تنهايي به عنوان متغيرهاي پيش¬بين، و شادكامي به عنوان متغير ملاك در نظر گرفته شده اند. براي جمع¬آوري داده¬ها ازمقياس دينداري، احساس تنهايي و شادكامي استفاده شد. داده¬هاي پژوهش با روش رگرسيون چند متغيري و تي¬تست تجزيه و تحليل شد. نتايج تحليل رگرسيون چند متغيري نشان داد كه دينداري و احساس تنهايي 27 درصد از واريانس شادكامي دانشجويان را تبيين مي¬كنند. اين نتايج بيان مي¬كند كه سطح بالاي دينداري ، شادكامي را افزايش مي¬دهد ولي سطح بالاي احساس تنهايي شادكامي را كاهش مي¬دهد همچنين نتايج تي¬تست نشان دادكه شادكامي پسران از دختران بيشتر بود.