ارتباط جهت‌گيري مذهبي با سلامت رواني در دانشجويان دختر دانشگاه فرهنگيان استان كرمان

هدف از پژوهش حاضر، بررسي ارتباط بين جهت‌گيري مذهبي با سلامت روان در دانشجويان دختر دانشگاه فرهنگيان كرمان است. روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي و به لحاظ هدف كاربردي است. جامعه آماري شامل كليه دانشجويان دختر دانشگاه فرهنگيان استان كرمان در نيمسال دوم تحصيلي 1394- 1393 مي باشند، كه با استفاده از جدول كرجسي و مورگان تعداد 256نفر به عنوان نمونه آماري انتخاب شدند.به منظور گردآوري داده هاي پژوهش از پرسشنامه سلامت عمومي گلديبرگ و هيلر(1979) و پرسشنامه جهت گيري مذهبي بهرامي(1380) استفاده شد. جهت تجريه و تحليل داده ها از آزمون كولموگراف اسميرنوف، ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون چند متغيره استفاده گرديد. يافته هاي پژوهش نشان داد كه بين جهت گيري مذهبي و سلامت روان دانشجويان ارتباط مثبت و مستقيم وجود دارد. نتايج تجزيه و تحليل رگرسيوني آشكار ساخت جهت گيري مذهبي به ميزان 351/0=R2 قابليت پيش بيني ميزان سلامت رواني دانشجويان را دارد و در اين ميان جهت گيري مذهبي دروني بيشترين سهم را دارد. با توجه ارتباط بين جهت گيري مذهبي و سلامت روان، استفاده از اين ظرفيت در برنامه ريزي هاي دانشگاه در جهت بهبود سلامت رواني دانشجويان ضروري به نظر مي رسد.