بررسي آبخيزداري شهري به‌عنوان رويكردي نوين در كنترل سيلاب‌ها به‌منظور مديريت توسعه پايدار شهري

امروزه با توسعه شهرنشيني و گسترش شهرها موضوع مديريت حوضه‌هاي شهري بيش‌ازپيش مورد توجه قرار گرفته است. شهرسازي باعث به هم زدن تعادل اكولوژيك حوضه‌ها، روند پايدار هيدرولوژيكي و افزايش نفوذناپذيري آنان شده است. به هر اندازه كه سطح شهرها افزايش مي‌يابد به همان نسبت شبكه هيدروگرافي حوضه، آب‌هاي سطحي حوضه و آب‌هاي زيرزميني حوضه در حال تغيير مي‌باشد؛ بنابراين اعمال مديريت در حوضه‌هاي شهري نيازمند لحاظ تمهيدات ويژه‌اي است كه در قالب آبخيزداري شهري مطرح مي‌شود. در دهه‌هاي اخير موضوع حوضه آبخيز شهري به‌عنوان مفهومي كه نشان دهنده پيوند اوكولوژيكي تمدن انسان با انسان با طبيعت است در برنامه‌ريزي و مديريت توسعه شهرها مطرح شده است. دستيابي به توسعه پايدار شهري نيازمند طراحي مدل‌هاي توسعه سازگار با محيط‌زيست است. آبخيزداري يك دانش كاربردي به‌منظور بهره‌برداري پايدار و منابع زيستي در كلان‌شهرهايي همچون تهران محسوب مي‌شود. توجه به آبخيزداري شهري به‌عنوان يك زيرشاخه از آبخيزداري براي مديريت شهري يك ضرورت است. مطالعه حاضر قصد دارد تا به دست‌يابي به يك چارچوب مطالعاتي منسجم و مؤثر در برنامه‌ريزي و مديريت راهبردي حوضه‌هاي آبخيز شهري و پرداختن به ابعاد اكولوژيكي آن‌ها، رويكردي جديدي را در حل مسائل زيست‌محيطي مبتلا به شهري و تحقق اهداف پايداري در توسعه شهري معرفي نمايد.