معماري لايه اي مناسب براي توزيع اختياري مولفه هاي يك نرم افزار

در معماري توزيع شده يك سيستم نرم‌افزاري، بايد مولفه‌هاي سيستم دقيقا مشخص شوند. هر يك از اين مولفه‌ها بايد به گونه‌اي تعريف شده باشند كه بتوانند بر روي يك سيستم كامپيوتري مجزا قرار گيرند. اما نحوه توزيع اين مولفه‌ها در زمان كار و بر اساس ميزان بار سيستم تعيين مي‌گردد. مدير سيستم در خصوص نحوه توزيع اين مولفه‌ها تصميم گيري مي‌كند. در صورتي كه بار كاري يك ماشين پايين باشد، مي‌تواند تعداد مولفه‌هاي بيشتري را درون خود جاي داده و اجرا كند. بنابراين مي‌توان برخي از يا تمام مولفه‌هاي يك سيستم نرم‌افزاري را بر روي يك ماشين قرار داد. اما با وجود اينكه اين مولفه‌ها در كنار يكديگر و بر روي يك سيستم قرار گرفته اند، باز هم براي برقراري ارتباط بين يكديگر از ارتباطات شبكه‌اي استفاده مي‌كنند. در اين مقاله روشي پيشنهاد مي‌شود كه بتوان بر اساس اين كه مولفه‌هاي يك سيستم نرم‌افزاري در كنار هم و بر روي يك ماشين قرار گرفته اند و يا از هم فاصله داشته و بر روي چند ماشين نشسته‌اند، سياستي را اتخاذ كرد كه برقراري ارتباط بين آن‌ها با كمترين هزينه زماني صورت پذيرد. اين روش بر روي چند سيستم نرم‌افزاري پياده سازي شده و نتايج خوبي را به دست آورده است، به گونه‌اي كه در زماني كه مولفه‌هاي سيستم بر روي ماشين‌هاي مجزا قرار داشته باشند، سرعت اجراي كار تغييري نكرده و در زماني كه مولفه‌ها در كنار هم و بر روي يك ماشين قرار گرفته باشند، سرعت ارتباط بين مولفه‌ها نسبت به زماني كه از اين روش استفاده نشده است، بيشتر مي‌شود.