پارادايم‌هاي دوستي در قرن چهارم و در انديشة ابوحيان توحيدي شيرازي؛ مدخلي بر شناسايي كتاب الصداقة و الصديق

دوستي يكي از مهم‌ترين مقوله‌هاي فلسفي- اخلاقي و سياسي به ‌شمار مي‌آيد. اين مقوله در ساختار انديشگان ابوحيان توحيدي شيرازي، عنواني عام براي استعداد ذاتي انسان براي ارتباط و همبستگي است. دوستي در ساختار فكري ابوحيان در فضاي «اديب – دوست» شكل مي‌يابد. شخصيتي واقعي و شناخته شده‌ و مُجسَّم در قرن چهارم كه در پي سعادت همگاني نوع بشر است؛ سعادتي كه همچون ابزاري به‌كار گرفته مي‌شود تا در اين جهان به-واسطة ديگري يا ديگران نياز خود را برطرف سازد و در عين حال غايتي نهايي و بازپَسيني دارد و آن، همان اتّحاد با خدا- خير است. استشعار بر ديگري، مسير رسيدن به خود است كه در روند كمال، از آگاهي به ديگران مي‌گذرد و رازداري، وفاداري، خيرخواهي و صداقت از لوازم اساسي آن است. كتاب الصداقه و الصديق ابوحيانِ توحيدي از جامع‌ترين كتاب‌هايي است كه در جهان اسلام بدين منظور تأليف شده است. اين مقاله آراء و انديشه‌هاي فلسفي و فكري ابوحيان را در زمينة دوستي بررسي كرده و تأثير اجتماع، سياست و فرهنگ قرن چهارم بر او و كتاب الصداقه و الصديق را مدنظر قرار داده است.