تأثير تمرينات پلايومتريكي در آب و خشكي بر عملكرد ناجيان غريق شهرستان كهگيلويه

هدف از انجام اين تحقيق، مقايسه ي تأثير تمرين هاي پلايومتريكي در آب و خشكي بر عملكرد ناجيان شهرستان كهگيلويه بود. بدين منظور تعداد 24 نفر از ميان ناجي به سه گروه 8 نفره تحت عنوان گروه تمريني آب، گروه تمريني خشكي و گروه كنترل تقسيم شدند. هر دو گروه تمرينات را به مدت هشت هفته، سه جلسه در هفته، هر جلسه 45-60 دقيقه تمرينات منتخب پلايومتريك را با ضربان قلب 80-90 درصد ضربان قلب انجام دادند. متغيرهاي تحقيق در پيش آزمون و پس آزمون تحقيق اندازه گيري شد. جهت تجزيه و تحليل يافته ها از آزمون هاي تحليل واريانس يك راهه و آزمون t مستقل استفاده شد. سطح معني داري در همه آزمون ها 05/0 در نظر گرفته شد. هشت هفته تمرينات پلايومتريك در آب و خشكي اثر معني داري بر افزايش طول شيرجه ناجيان غريق ندارد (41 /0=P). نتايج آزمون تعقيبي نشان داد تمرينات پلايومتريك در آب (001/ 0=P) و خشكي (001/ 0=P) موجب افزايش توان بي هوازي، تمرينات پلايومتريك در آب (001 /0=P) و خشكي (007/ 0=P) موجب افزايش توان حداقل ناجيان غريق مي گردد. به طور كلي مي توان نتيجه گرفت كه تمرينات پلايومتريك در آب و خشكي موجب افزايش توان بي هوازي و توان حداقل گرديد و تفاوت معني داري بين اين دو شيوه ي تمريني وجود ندارد.