شاخص هاي پيشنهادي در سياست گذاري توسعه ورزش

ضرورت وجود برنامه هاي كلان سياست گذار در مسير دست يابي به توسعه انكارناپذير است. از سويي به دليل تاثيرات زيادي كه ورزش در سلامت افراد، آموزش، مسائل اخلاقي، نيروي كار، توليد و كارايي در جامعه دارد؛ خط مشي ورزش را با بررسي سياست هاي اصلي در جامعه بايد مورد توجه قرار داد (ايتيم ، 2010). پژوهش هاي مختلف با درك اهميت توسعه ورزش در توسعه جوامع، شاخص ها، خط مشي ها و توصيه هاي متعددي را بيان كردند از جمله پژوهشي كه توسط سازمان بهداشت جهاني به منظور بررسي سياست هاي توسعه و ترويج ورزش در 26 كشور عضو اتحاديه اروپا انجام گرفت، شاخص هايي چون سلامت عمومي، سياست هاي حمل و نقل، محيط طبيعي، ورزش و آموزش مطرح شد (سازمان بهداشت جهاني، 2010). وود و هال (2015) نيز هشت شاخص زيست محيطي را در سياست هاي توسعه ورزش و تربيت بدني ارائه دادند كه مشتمل بر شاخص هايي در خصوص مدارس، مهدكودك ها و فضاهاي آموزشي، شاخص هاي سرانه پارك ها، فضاهاي ورزشي و فضاهاي تفريحي و شاخص هاي فضاها و معابر شهري و شاخص هاي بر اساس سرانه ورزشي است. با توجه به اهميت موضوع و كمبود پژوهش هاي داخلي در اين خصوص، هدف از اين پژوهش، ارائه شاخص هاي قابل تأمل در سياست گذاري توسعه ورزش كشور بود.