مدل پيشبيني ميزان بهبود شاخص ناهمواري در كوتاهمدت پس از اعمال بهسازي به روش رگرسيون خطي

امروزه وجود شبكههاي بزرگ راه در كشورهاي مختلف موجب تخصيص بودجههاي كلاني جهت ساخت، نگهداري و بهسازي آنها شده است. به همين دليل در دنيا نهادهاي مسئول به دنبال دستيابي به ابزاري جهت تخصيص بهينه منابع مالي و اولويتبندي پروژههاي مربوط به راهسازي هستند. از اين رو پيشبيني ميزان بهبود شاخص ناهمواري در كوتاهمدت بعد از هر يك از اقدامات تعمير و نگهداري و همچنين بهسازي، برنامهريزان را در اعمال مناسبترين اقدام ترميمي بر روسازي ياري ميدهد. ازاين رو در اين پژوهش از منبع اطلاعاتي SPS-10 كه به بررسي تاثير تكنيكهاي ساخت مخلوط روكش آسفالتي گرم بر عملكرد روسازي ميپردازد استفاده گرديد. با استفاده از روش رگرسيون خطي رابطه ميان مشخصات راه و ميزان شاخص بهبود وضعيت روسازي در كوتاهمدت ساخته شد. با توجه به مدل توسعه داده شده، مشخص گرديد نوع مخلوط روكش و ناحيه آبو هوايي بر كاهش آني ميزان ناهمواري تاثيري ندارد. تنها فاكتور موثر بر اين شاخص مقدار ناهمواري پيش از روكش بود.