بررسي بهينه سازي مصرف انرژي در ساختمان با استفاده از ضوابط معماري و شهرسازي (مطالعه موردي: شهر تهران)

با توجه به اينكه بيش از 30 درصد كل انرژي مصرفي ايران در ساختمان هاي مسكوني مورد استفاده قرار مي گيرد، طراحي و استفاده نامناسب از اين ساختمان ها و عدم سازگاري مواد و مصالح مورد استفاده با اقليم و شرايط منطقه، مي تواند باعث اتلاف مقدار زيادي از انرژي ورودي به ساختمانها شود. بر مبناي اطلاعات ارائه شده در ترازنامه انرژي سال 1390 ايران از سوي وزارت نيرو، ساختمانهاي مسكوني، تجاري و عمومي در سال 1390 در ايران %40 كل مصرف انرژي را بخود اختصاص داده اند. با توجه به اين نكته كه سير طراحي شهري و معماري ايراني همواره در راستاي كشف آهنگ طبيعت، استفاده از انرژيهاي تجديد پذير و ساختن بناهايي با كمترين مصرف انرژي بوده، در نتيجه معماري ايران مي تواند ما را براي رسيدن به اين هدف كه همانا كاهش مصرف و اتلاف انرژي در بخش ساختمانهاي مسكوني است، نزديك سازد. پژوهش حاضر با هدف بررسي بهينه سازي مصرف انرژي در ساختمان با استفاده از ضوابط معماري و شهرسازي در شهر تهران، به روش تحليل- توصيفي و به صورت كتابخانه و ميداني انجام شد. نتايج نشان داد كه اهميت بهينه‌سازي مصرف انرژي در ساختمان بسيار مهم است. به طوري كه مبحث ١٩ مقررات ملي ساختمان بر بهينه‌سازي انرژي در ساختمان تاكيد دارد و بيش از ١٠ سال از تدوين آن مي‌گذرد. همچنين چندين سال است كه برچسب انرژي براي محصولات انرژي ‌بر تدوين و الزامي شده است.